“Bu kadar da gerizekalı olunmaz” deriz. Ama olunur, hem de sandığımızdan çok daha fazla salaklığın içinde yaşar gideriz. Ben diyordum benzerlerini, faşist diyenler oluyordu, paranoyak diyenler oluyordu. Anamızı belleyen Ermeni’lerden özür diliyor mu bir grup “aydın”? Yarın Kürtler’den de özür dileyeceğiz. Diyordum ben, bu kafayla yarın ananızı elin kucağına verip öte yandan sırıtırsınız diye. Ne farkı var?

Velhasıl görünen o ki, kurtuluş savaşı yüzünden işgalcileri tepeledeğimiz için de özür dileyeceğiz. Bak gene paranoyak diyor bazıları. Açsın Baskın Oran bir kampanya, dilemezlerse gelin bulun beni.

Al, Atilla Olgaç denen beyinsiz tiyatrocu çıktı bır bır etti. Elleri bağlı (havan topuna, nasıl oluyorsa) Rum askerini tek kurşunla, graaav! Ve hatta 9 tanesini daha.

İnanın bunu duyduğumda gözümün önüne liberaller ve eski solcu yeni liberaller geldi. Yani buraya yazanlar falan değil, direk tanıdıklarım. Bir zamanlar “devrim yapacakken” aniden reklamcı falan olan, koltuk altlarında Taraf taşıyanlar hani. Böyle bir heveslendiler, “lan ne yapsam acaba?”. İmza kampanyası mı, direk bir yerlere atıp tutsam mı TSK zaten hep faşistti falan diye.. Tabi bunların içinde Atilla Olgaç’dan daha dangalaklar olduğunu da unutmamak lazım. Bazıları, hani o analarını elin kucağına ilk oturtacak olanlar hemen yazmışlar zaten sağa sola. “Lan ben demiştim, biz kesin Rumları durup duruken kesmişizdir…” (Bkz ekşi sözlük Atilla Olgaç )

Bunlara gülüyorum da, hani beş salak bir araya geldiğinde bir akıllı etmiyor işte. Rahatsızlık veriyor. Bak şimdi de çıkmış “bunlar yaşanmadı, üzerinde çalıştığım senaryo” demiş. Lan akılsız, ne senaryosu bu? Kime yazıyorsun? Orhan Pamuk ile ibne liberal kontenjanı doldu, yok ordan ekmek artık. Artı senaryo ile Nobel de zor alınır herhalde. Zaten bi Hırtlar Vadisi’ne Oscar vermediği kalmıştı Amerika’nın.

Velhasıl kelam, liberal olalım, olduralım. Özgürlük, özgür düşünce güzel şey. Ama salak olmayalım. Öküzün önde gideni olmayalım. Geriden geriden gidelim.