Kilimde incir çekirdekleri – parlak, pahalı

Elmaslar yerine çekirdek – süs, avunma.

Hatta soluk, ucuz boncuklar olabilirdi,

Cam boncuk, incir çekirdekleri – süs, avunma.

Gezdir parmaklarını : Pürtük ! Çünkü üzüm çöpleri…

Aptallığımızdan kalma üzüm çöpleri, armut sapları.

Ama biz dokuduk bu kilimi, eh bir dereceye kadar !

Değil ele güne çıkacak, değil asılacak duvarlarda.

Çiğnenir – çok çiğ çağ – ayaklar altında yabansı.

Sağlam olabilirdi, saplar aldattı bizi :

Üzüm çöpleri, armut sapları, çekirdek, çok çiğ

Önceden düşünemedik, çok çiğ çağ !

Renkler, oldu bir kere, geçti, renkler…

Düşünmek gerekli başlarken, sen buna

Renk mi diyorsun ? Ben serin – mavi

Ismarlamıştım sana sıcak çaylar yanında.

Çok çiğ çağ. Çaldılar. Çıplak. Mavi, ama bu

Kan oturmuş tırnaklardaki mavi. Geçti,

Geçti, sökülmez, dokundu, sırıtır boşluk, ben sana…

Sakladığım baharlar nerde bu kilim için,

Nerde yıllarca önce, ben sana…

Ne yaptın baharları, baharsız çok çiğ, topraklarda…

Çok çiğ, çiçekler – hiç yok – hani bu kilimde ?

Hani beyaz, beyaz, beyaz… Beyazları ne yaptın ?

Çok çiğ bu kızgın yaz, çiğ bu karakış !

Bari biraz kışlarda … Çıplak, çok çiğ !

Çok çiğ bu çığlık, bu en bol renk : Kara ! Ben sana

Hiç kara koyma dememiştim, nerden düştü, çok çiğ

Paslı borulardan katran, soba zifiri.

Sonra eski patiska perdeler gibi solgun ve sıska

Parmaklarda kirli tütün sarısı.

Çok çiğ kesik öksürük, çiğ çatlak çağıltı.

En güzel renk mi, çok az ! Eğreti, kaçamak, belki !

Belki kimi gecelerde ekleme

Sevinçlerden gelme çağla yeşili – Yanlış !

Eğrelti otlarının yitik yeşili yani,

İki başlı kartalların ölü gözlerinde -

- ki belki, çok az !

Sonra çok az pembe, işe giderken ayrılışlarda

Kimi günler bir süre hani ayaküstü

Çekingen bir gülüş, çekingen çok çiğ çevre -

Pörsük – pembe, solgun güllerde, belki biraz !

Heyy ! bu kilimdeki bu bir sürü merteğin

İşi ne ? Çok çiğ ! Kendi gözümüzde

Çöpler vardı, karartmış önümüzü.

Çöpler, yeterdi kilimde, bol – çok çiğ çağ -

Ama onlar mertek, doğru, çok çiğ ?

Gözlerinin dalışı bile çok çiğ, çünkü…

Çünkü hançer nakışlarda bu çılgın çağrı,

Bu çürük iplik, bu ensiz atkı,

Bizim !

Ve pas, Barış, Tuna ve Volkan‘a gidiyor.