Tansu Günay is a false positive

Paris’te takılan Kürt Enstitüsü ile Amerika’da takılan Washington Kürt Enstitüsü, birlikte gazetelere tam sayfa ilanlar veriyorlar. Önce Le Monde, sonra Herald Tribune, şimdi de New York Times’da yayınlanan ilanda, “Türkiye’de Kürt Sorununa Barışçıl Çözüm” başlığı altında zırvalanıyor.

Zırvalanıyor dediğime bakmayın, anlamadım yazılanları ondandır. Ama ne zaman kendine Kürt diyen, hatta Kürt Enstitüsü diyen birilerinin barıştan bahsettiğini görsem gözlerim yanar. Hani sigarayı bırakırsın, 12-14 saat içinde gözlerin terliyormuş gibi gelir.

Aklıma Türk Yunan dostluğu adına Bülent Ecevit’in yazdığı bir şiirin şu mısrası geldi: “Kardeş olduğunu, sıla derdine düşünce anlarsın”. Kürt enstitülerin ne derdine düştüğünden ve ya ne zaman bir “Kürt” barıştan söz etse gözümün önüne gelen, göğsünden vurulup öldürülmüş bebek fotoğrafından bahsetmeyeceğim.

Canlarım benim, ne kadar sevecensiniz.

“Faşo” bellendik bari elalemin bloglarını da “faşo düşüncelerle” bozmayalım. Hrant konusunda yazmayacaktım ama başka bloglarda yazınca, Sesli’nin nesi eksik dedim.

Olası bir yanlış anlaşılmaya mahal vermemek adına baştan belirteyim, Hrant’ın ve diğer tüm düşünürlerin öldürülmesi beni ziyadesiyle rahatsız eder. Öldürülmesine destek vereceğim kişi ise yoktur. Apo dahil. Ayrıca Hrant Dink ölümünden önce takip ettiğim biri değildi. Ölümünden sonra öğrendim hakkında açılan davaları ve fikirlerini.

Şimdi bakalım Hrant Dink konusuna. Birincisi, Hrant Dink faşisttir. Tıpkı diğer bazı azınlıkların fikir liderleri gibi, özgürlük demokrasi liberalizm ve benzeri fraksiyonlar ışığında düpedüz faşist söylemleri vardır. Örneğin: “Türk’ten boşalacak o zehirli kanın yerini dolduracak temiz kan, Ermeni’nin Ermenistan’la kuracağı asil damarında mevcuttur”, Bir diğer söyleminde, Ermeni ve Yahudi toplumunundan birlikte bahsederken, “Her ikisinin de özel nedeni aynıdır… Soykırıma uğramış olmak.” demiştir. Yahudilerin bugün İsrail ve diasporada açık bir faşizm yürüttüğü saklanamaz bir gerçektir. “Ben Türk değil Türkiyeliyim ve Ermeniyim”. Ayrıca bir takım yasadışı işlerinde “Fırat” adını, yakalandığı takdirde Ermeni Cemaat’e bir zeval gelmemesi için kullanmıştır. Bu örnekler çok.

Yani, kim (kendisi dahil) ne dersen desin, bunların aksi davranışlar yapmış olması, Ermeni Cemaati de eleştirmiş olması, onu faşistlikten kurtaramaz. Bizim özgürlükçü ve çok liberal aydınlarımıza ve halkımıza bu akımlar, “nerede Türkiye’nin aleyhine çalışan bir mekanizma varsa, özgürlükçü ve daha liberal olmak için bunları desteklemelisin” şeklinde öğretildiği için, Hrant gibi Türkiye ve Türklüğü aşağılamak onlar için bulunmaz nimet, özgürlüklerin en büyüğüdür. (Aynı kesim için PKK bünyesindekiler direnişçidir ama, o “direnişçiler” yüzünden 24 saat eksi 30 derecede, çadırda nöbet tutan subayın izin gününde düğüne gitmesi faşistlik sayılır, işini yapmamak sayılır.)

Türkiye’nin sorunlarını, Türk gibi düşünmeden, Türk gibi hissetmeden, Türk olmanın bir defosuymuş gibi yansıtmanın, Nazi Almanyası’nda SS Subaylarının Yahudileri çene yapısından ayırt etmelerinden bir farkı yoktur. Bu şekilde davranan biri, kendini Türk hissetmiyor demektir ki bu zaten bunlar için ayrı bir özgürlükçü olma göstergesidir ve saklamazlar. Bu durumda, kişisel olarak yaygın kullanım biçimini tasvip etmesem de, “Ya sev ya terk et” cümlesi bu insanları neden rahatsız eder. Nedenini hemen söyleyeyim, çünkü Türkiye toprakları aslında bazıları için Kürdistan’dır, Ermenistan’dır. ÖZgürlükçü arkadaşlarım şöyle düşünsün, bir şirketiniz var ve telefon üretiyorsunuz. Ancak çalışanlarınızdan biri, rakibiniz olan başka bir telefon firmasının çalışanı olarak hissediyor kendini ve bu şekilde davranıyor. Ne yaparsınız?

“Hepimiz Hrant’ız, Hepimiz Ermeniyiz”, bu cümleyi her duyduğumda, Amerika Irak’a girdiğinde, o ana kadar “yaşasın Saddam” nidaları atan halkın Amerikan ordusunu büyük bir yavşaklıkla karşıladığı sahneler gözümün önüne geliyor. “Hepimiz Hrant’ız, Hepimiz Ermeniyiz”, yok canım. bence hepiniz katil, hepiniz Samast olsanız, yani aslında Samast’a sahip çıksanız daha iyi olurdu. Samast ve benzerleri başka gezegenden çünkü, onları Endonezya yetiştirdi de Hrant bizim mahallenin çocuğu. Geçiniz, yemezler. Yiyenlere ve Halaskargazi’yi inletenlere afiyet olsun.

Hrant Dink Öldürülmemeliydi, kimse öldürülmemelidir.

Barzani konuştu:

Kürt halkının kanı bu kadar ucuz değildir

Ağız yapma, kaça olur onu söyle?

Şehitler ve terör hakkında görüşlerimi belirtmeden önce, fikirlerime ters düştüğü sanılan bir takım kavramları kendime göre netleştirmek istiyorum. Kendime göre, çünkü gene de itirazlar olacağından eminim.

Demokrasi denilince insanın aklına hemen, özgürlük ve özellikle fikir özgürlüğü geliyor. Her türlü görüşün özgürce tartışıldığı, fikirleri aynı olanlardan, çoğunluğun geri kalanları yönetme hakkı. Azınlıkların haklarının da korunması, başkalarının haklarının da olduğu bilinci gibi bir takım yan öğeleri de vardır. Burada demokrasinin ne olduğunu anlatacak değilim, dileyen okuyucular ilgili wikipedia maddesine göz atabilirler.

Benim tartışmak istediğim şey, önceliklerimiz. Demokrasilerde herkesin fikrini belirtmeye ve bunun için çaba sarfetmeye hakkı vardır, değil mi? Örneğin, sizin Türkiye topraklarında hakkınız olduğunu beyan etmeniz, ve bu konuda çalışmalar yapmanız demokrasidir, öyle mi? Güneydoğu Anadolu bizimdir diye düşünüp burayı almak istemek hakkınızdır, diyorsunuz? Biz buranın ezilen halkıyız, ülkenin geri kalanı bolluk ve refah içindeyken biz burada sürünüyoruz, o zaman biz Türk değiliz Kürdüz ve hakkımızı alırız diyorsunuz, yanılıyor muyum? Demokrasi varsa, kendi milletvekillerimi seçer yollarım meclise, ananızı belletirim bile diyorsunuz. Hakkınızdır, helali hoş olsun.

İnsan haklarına bakalım. Kürtlere yönelik hak ihlallerine son verilmesini sağlamak. Benim Kürt insan hakları projesi adı verilen şeyden anladığım ve bizi ilgilendiren kısmı bu kadar. Biz, biz de kimsek artık, lazların, çerkezlerin, yahudilerin, ermenilerin (bu da karışık), türkmenlerin ve daha bir sürü Türkiye Milletini oluşturduğunu düşündüğümüz grubun haklarını ihlal etmiyoruz da, bir Kürtlere kastımız. Neden bilmiyorum, sevmiyoruz onları…

Şimdi birbirimizi salak yerine koymayalım. Demokrasi, bir ülkenin bütünlüğüne göz koymak, bir ülkenin insanlarının ayaklanıp, başka bir ülke kuracağız diye dağlara düşmesi değildir. Eğer öyle ise de ben demokratiğim diyenlere “hadi ordan” dememiz gerekir, ki böyle sananlara diyeceğiz. Ve eğer ki, Kürt insan hakları projesi diye bir saçmalığın peşindeyseniz, kendiniz kaşınıyorsunuz diyebilirim. Sevgili bir arkadaşım “Kürt olduğum için ilkokulda dayak yedim” demişti. Ne kadar doğru bilemiyorum, ama kandırılmak isteyen insanlara anlatılan efsanelerin, bir müddet sonra bu insanlar tarafından kendi başlarına gelmiş gibi aktarıldığına çok şahit oldum. Ben de bir sürü okula gittim, askere gittim veya başka topluluklarda bulundum. Kimse kimseyi Kürt diye dövmedi.

31 yaşındayım, kardeşim yok. Kardeş yerine koyduğum insanlardan biri lazdır, biri boşnaktır, bir diğeri de Alevidir. Askerde birbirinize emanet edildiğiniz bir sistem vardır, “badilik” derler, bir “badi”n olur ve onunla birbirinizden sorumlu olursunuz. Benim badim, bir karmaşada bana saldırdıklarını düşünüp, on kişinin içine atlamıştı benim için. Kürtdü, Türkçe’yi az biliyordu. Bana, eğer askere gelmese PKK’ya katılmak zorunda olduğunu anlatmıştı. Yengem çerkesdir, ve kimbilir komşum nedir? Hatta kimbilir ben neyim?

Bu benim Türkiyemdir. Sen şerefli bir Türkün olduğu herhangi bir ortamda, bu ülkenin toprağında yaşayıp, bu ülkenin okuluna gidip, bu ülkenin ekmeğini yiyip, ben Türk değilim, kürdüm dersen, evet dayak yersin muhtemelen.

Kürt kardeşlerim, üzgünüm sizler için. Kandırılmakta olduğunuz için, aranızda zekası düşükler olduğu için üzgünüm, “bizim” aramızda da var. Ama o dağlarda soydaşlarınız, bizim askerimize saldırdığı müddetçe, hala “ben önce kürdüm” derseniz öleceksiniz.. Bunun ne demokrasi ile, ne de insan hakları ile alakası var. Bunun adı VATAN