İncelediğiniz Etiket: mim
Barış mimlemiş, ben de görüyorum.
Dünya’da en nefret ettiğin, içinden hergün sövdüğün şeyler nedir?
Kendimin de üyesi olduğu insalık denen virüstür efendim. Dünya üzerinde adam gibi yaşamak varken, kendine has bir çok saçmalığı icat etmek süretiyle sonunu hazırlayan yegane canlı türüdür kendisi.
Bu blog dünyasında sevmediğin, hakkında kötü şeyler düşündüğün insan var mıdır?
Osman tarafından blog yazarı ilan edildiğinden beri Engin Ardıç. Kendisi hakkında henüz iyi düşündüğüm bir yönü olmadı. Yatacak yeri yok dediğimiz türden.
Çok küfür eder misin?
Sanmam. Maçlarda ederim, trafikte ederim, Açık Radyo dinlerken ederim, haberleri seyrederken ederim, çok küfür ederim evet…
Küfürlü bir blog gördüğünde ne yaparsın?
Şimdi küfür var, küfür var. Yazı içinde küfür geçiyorsa ve rahatsızlık verici meblağdaysa blogdan çıkarım. Diğer durumlarda, yani rahatsız etmeyecek boyuttaki küfürlerden ben de rahatsız olmadığımdan, beğenerek izliyorum.
Bu soruları nasıl buldun?
Valla tıkanmakta olan mim konuları aleminde bir ışık nerdeyse, çok yaratıcı ve çok süper buldum. Barış mimlemiş olmasa küfür ederim 
Ben de kime mimlesem de başını belaya soksam.. Osmana tabiki.
Yılmaz Özdil‘den mim geldi. Elbette kendisinin haberi yok böyle bir şey yaptığından ve bunu mim olarak da yazmamış. Ben kendi kendime hallenip, üzerime aldım. Mimin konusu, sizce dünyanın en ünlü insanı kimdir?
Ben gerçekten en ünlü insanı söyleyerek, benden sonra mimi devam ettirme potansiyeli olan arkadaşları zora sokayım. Dünyanın en ünlü insanı bence Hitler’dir. Adolf Hitler, Alman politikacı. Neden derseniz, birincisi bir futbolcu ne kadar ünlü olursa olsun, en ünlü olamaz. Çünkü futbolu hiç duymayan topluluklar veya kadınlar gibi faktörler var. İkincisi Hitler, İkinci Dünya savaşı esnasında tüm dünyayı ayağa kaldırmıştır. Savaştan önce, dünya nereye gdiyor soran herkes tarafından, savaş sırasında herkes tarafından, savaştan sonra ise gene herkes tarafından tanınmak zorunda kalmış hasta bir kimsedir.
Evet hepimiz Hitler gibi bir hastayı tanıyacak kadar mankafa bir dönemi yaşattık bu dünyaya ne yazık ki. Zaten de bu sebepten tanıyoruz kendisini. Bizden kastım insanoğlu elbette. Eğer biz bu kadar mankafa olmasaydık, Hitler de, her hasta ruhlu insan gibi bir kaç kişi (ırkı malum) kaçırıp işkence falan ettikten sonra yakalanır, hayatının geri kalanını duvarları yumuşak bir odada geçirirdi.
Ama yok, biz duramayız . Nerede hasta, nerede sakat bir düşünce görsek atlarız üzerine. Huyumuzu seveyim.
Hitler’de hasta bir taraf olmasaydı aslında bu kadar ünlü olmamakla birlikte, Alman halkının gözünde bir kahraman veya kurtarıcı olabilirdi. Zira iktidarı döneminde, ekonomik olarak çok ciddi olumlu yenilikler ve gelişmelere imza atmıştır. Sabun imalatı dışında elbette. Gel zaman git zaman, önüne yemeği verildiğinde, iyi bir şeyler yapıp “aferin” aldığında ve ekstra ödüllerde itaatkarlaşıp sığırlaştığını gördüğü halk için, “neden ben bunları salmıyorum da besliyorum yahu” gibi dahiyane bir fikirle dünyayı ele geçirme projesine başladı. Hastalığı da bu döneme denk gelir.
Uzmanlara göre eğer Hitler hasta ruhlu bir insanımsı olmasaydı, en yakın arkadaşı ona “olm sen dünya ne kadar büyük biliyo musun, bir yerlerde sıkıverirler ümüğümüze” dediğinde kendisini öldürtmez, bu öğüde kulak verirdi. Velhasıl Hitler’in hem başarılı hem de hasta olması onu dünyanın en ünlü, fakat en olmaması gereken kişisi haline getirmiştir.
Hitler’i de bu vesileyle anmış olup, mimimizi her zamanki gibi Osman ve Barış‘a paslıyoruz.
Osman paslamış, konumuz “sizi en iyi anlatan şiir veya dörtlük”. Behçet Necatigil.
KİLİM
Kilimde incir çekirdekleri – parlak, pahalı
Elmaslar yerine çekirdek – süs, avunma.
Hatta soluk, ucuz boncuklar olabilirdi,
Cam boncuk, incir çekirdekleri – süs, avunma.
Gezdir parmaklarını : Pürtük ! Çünkü üzüm çöpleri…
Aptallığımızdan kalma üzüm çöpleri, armut sapları.
Ama biz dokuduk bu kilimi, eh bir dereceye kadar !
Değil ele güne çıkacak, değil asılacak duvarlarda.
Çiğnenir – çok çiğ çağ – ayaklar altında yabansı.
Sağlam olabilirdi, saplar aldattı bizi :
Üzüm çöpleri, armut sapları, çekirdek, çok çiğ
Önceden düşünemedik, çok çiğ çağ !
Renkler, oldu bir kere, geçti, renkler…
Düşünmek gerekli başlarken, sen buna
Renk mi diyorsun ? Ben serin – mavi
Ismarlamıştım sana sıcak çaylar yanında.
Çok çiğ çağ. Çaldılar. Çıplak. Mavi, ama bu
Kan oturmuş tırnaklardaki mavi. Geçti,
Geçti, sökülmez, dokundu, sırıtır boşluk, ben sana…
Sakladığım baharlar nerde bu kilim için,
Nerde yıllarca önce, ben sana…
Ne yaptın baharları, baharsız çok çiğ, topraklarda…
Çok çiğ, çiçekler – hiç yok – hani bu kilimde ?
Hani beyaz, beyaz, beyaz… Beyazları ne yaptın ?
Çok çiğ bu kızgın yaz, çiğ bu karakış !
Bari biraz kışlarda … Çıplak, çok çiğ !
Çok çiğ bu çığlık, bu en bol renk : Kara ! Ben sana
Hiç kara koyma dememiştim, nerden düştü, çok çiğ
Paslı borulardan katran, soba zifiri.
Sonra eski patiska perdeler gibi solgun ve sıska
Parmaklarda kirli tütün sarısı.
Çok çiğ kesik öksürük, çiğ çatlak çağıltı.
En güzel renk mi, çok az ! Eğreti, kaçamak, belki !
Belki kimi gecelerde ekleme
Sevinçlerden gelme çağla yeşili – Yanlış !
Eğrelti otlarının yitik yeşili yani,
İki başlı kartalların ölü gözlerinde -
- ki belki, çok az !
Sonra çok az pembe, işe giderken ayrılışlarda
Kimi günler bir süre hani ayaküstü
Çekingen bir gülüş, çekingen çok çiğ çevre -
Pörsük – pembe, solgun güllerde, belki biraz !
Heyy ! bu kilimdeki bu bir sürü merteğin
İşi ne ? Çok çiğ ! Kendi gözümüzde
Çöpler vardı, karartmış önümüzü.
Çöpler, yeterdi kilimde, bol – çok çiğ çağ -
Ama onlar mertek, doğru, çok çiğ ?
Gözlerinin dalışı bile çok çiğ, çünkü…
Çünkü hançer nakışlarda bu çılgın çağrı,
Bu çürük iplik, bu ensiz atkı,
Bizim !
