Bana “içinizi dökebilirsiniz”. Bunu sorun etmiyorum. Ama diğer yorumculara lütfen kimse küfür etmesin. Zira bu tarz yorumları silmek zorunda kalıyorum.

Bir diğer konu da spam’e takılan yorumlarınız. Haftada bir kontrol ediyorum ve yüzlerce spam gelmiş oluyor. Tek tek bunları inceleme fırsatım ve vaktim yok. Hepsini siliyorum. Bugün gördüm ki, bazı arkadaşların yorumlarını aksimet spam olarak engellemiş.

Sesliblog’da yorum yaptığınız anda yayınlanıyor olması gerek. Hiç bir onaylama işlemi kullanmıyorum.  Bu sebeple eğer yorumunuz yayınlanmadıysa bilin ki Aksimet sizi bellemiş. Ne yapabilirsiniz bilmiyorum, başka bir e-posta adresi kullanın mesela.

Bu blogda yazılarımı bile düzenlemiyorum halbuki, bazen heyecanla yazdığım bir yazıda imla hatası varsa uyarıyorlar. Onları bile düzeltmiyorum. Çünkü yazı düzeltmek, yazı silmek gibi şeyler bana pek demokratik (sen ne anlarsın demokrasiden faşo)  bir yaklaşım gibi gelmiyor. Düşünün ben siyasi bir yazıda çok büyük bir hata yaptım, veya faka bastım. Karşı düşünceden arkadaşlar bunu değerlendiğinde “haydeyin, tükkan benim” diyebilirim. Veya şunun yapıldığını çokça görüyorum, örneğin adam blogunda yazmış: “Ve Mustafa Kemal kurtuluş savaşını anafartalar’da kazanmış oldu”. Altına hemen bir yorum gelmiş, “Çanakkale savaşı kurtuluş savaşında değil len, dıngıl.” Bizim blogcu da hemen olayı toparlıyor, “özür dilerim, düzeltiyorum yanlışı.” halbuki, cahil olduğun bir konuda yazmışın, açmışsın google’ı yazmışsın işte, neyi topluyorsun daha… Bunu istemiyorum, bu sebeple de yazıları bir şekilde değiştirmemeye gayret ediyorum.

Sildiğim yazıya gelince, kesinlikle içime sinmeyen bir siliş oldu.  Ben o adamın adı aratıldığında o yazının herkesçe okunmasını çok isterdim. Mevzuyu hatırlamayanlar için, internette bir siteden, Youtube benzeri bir sitede yayınlanan maçları veren bir webmaster’a, Digiturk’un “fraud” müdürü, mahalle ağzıyla bir e-posta atmıştı. Bu arkadaş bu postayı popüler bir forumda paylaşınca bana da olayı buraya aktarmak ve malum Digiturk çalışanının yanlışını sergilemek düştü.

Aslında olayda, youtube benzeri sitenin dışında bir suçlu asla yok. Yeni kanuna göre, başka bir sunucuda barındırılan içeriğe, yasadışı da olsa link verebilirsiniz. Sizi bağlamaz. O yüzden bu webmaster arkadaş, tam da Digiturk çalışanın yapmak istediği plana düşmüş oldu. Mahalle ağzıyla yazılmış, direk alır sopayı gelir döverim tadında bir mesajdan çekinilmiş oldu. Halbuki, kanunen bir şey yapabilecek olsa çoktan yapardı, o postayı belki tırsar da kaldırır diye attı.

Bana gelince de, bu webmaster arkadaşı Digiturk avukatları arayıp daha da bir korkutmuşlar belli ki, benden rica etti kaldırmamı. Yazımın kaynağı da bu arkadaş olduğu için kaldırdım.

Ama söylemezsem uykum kaçar, Digiturk’de çalışan büyük bir hödük var:)

Çok sevgili ve terbiyeli Barış Akarsu hayranları lütfen bu yazıma kızmasınlar. Benim amacım Barış Akarsu’nun adını ölümsüzleştirmekten başka birşey değil. Size kalırsa seneye adını hatırlayan kalmaz, ama bu deney doğru çıkarsa sonsuza kadar hatırlanacaktır.

Bilindiği gibi, bendeniz Barış akarsu adlı sanatçıyı, pardon ünlü şahsiyeti, ölmeden önce tanımıyordum. Zorla mı? Tanımıyordum. Şu an da bir çok ünlüyü tanımıyorumdur. Tıpkı bir Barış Akarsu hayranının Cesario Evora ve Haris Alexiou’yu tanımaması gibi, ben de bu şahsı tanımıyordum. Bunu netleştirme gereği duyuyorum, zira gelen bine yakın yorumdan (bir çoğunu sildim) bazılarında benim yalan söylediğimi düşünen hayranlar olduğunu gördüm. Aşkolsun, tanısam ben de yatmaz mıydım hastahanenin önünde?…

Hayranlar hakkında bir diğer yaşamsal problem de, beni Barış Akarsu’yu tanımadağım için, BarışaRock’u bilmemekle suçlamalarıdır. Ne var ki, BarışaRock’ı bilmeme ve bizzati katılmama rağmen Barış Akarsu’yu tanımıyordum. Netekim küçük bir araştırma ile nedenini buldum. Gerçi neden bir neden aradım bilmiyorum, sanırsam bulaşıcı, yani Barış Akarsu’yu tanımayan birine der misin “yuh ayı, sen ne anlarsın zaten BarışaRock’dan?” Ama dediler. Arada ne bağlantı var anlamadım, araştırdım ve buldum. Arada bir bağlantı yok. Barış Akarsu denen şahsiyet bu şenliklere bir kere katılmış (ne söyledi merak ediyorum). Mesela “Işığın Yansıması” diye bir grup bir çok kere katılmış bu festivale (umarım gerizekalı hayranları yoktur) ama ben onları da tanımıyorum (nooolur ölmesinler).

Velhasıl Barış Akarsu hayranları hayatlarını “serbest çağrışım” ile geçirdiğinden, sırf içinde “barış” kelimesi geçiyor diye bu şenliğin Barış Akarsu için düzenlendiğini falan sanıyor olabilirler. Barış Manço ile amcaoğlu sananlar, Kıbrıs barış harekatını Akarsu’nun sünnet günü, küresel barış hayallerini de Akarsu’nun bir çam ağacı üzerinde dünyaya geri geleceği gün sananlar olabilir. Saygı duyarım.

Velhasıl, Barış Akarsu aramızdan ayrıldığında, arkasında 12 şarkı’dan (fazla söyledim sanırım) öte, bir dingil ordusu bırakmış. Üreten hiçbir insanın bu kadar geri zekalıyı hayran diye toplamış olabileceğine inanmıyorum, inanamıyorum. Şahan Gökbakar’ın bile çok daha kaliteli bir hayran kitlesi varken, neden Barış Akarsu gibi son derece düzgün işler yapan bir kişi, neden anlamıyorum, neden ya…

Sizce bu kadar “nitelikli” bir kitlenin bir araya gelmesi tesadüf mü?

Ben ortada bir deney olduğuna yürekten inanıyorum. Bu deney ilk teorimdeki ile birebir örtüşüyor olmayabilir. Akarsu bize bir deney yapmış olabilir veya yüce rabbim beni deniyor olabilir, emin değilim….

Uçağa binmememin bir çok sebebi var, tabi temelinde ölüm korkusu geliyor, bunu aslında söylemeye gerek bile yok.

Özel sebeplere gelirsek, bir kere kocaman demir yığınının nasıl olup da uçtuğunu anlamıyorum. Hazarfenin kanat takıp süzülmesine tamam ama, bilmem ne kadar tonluk demirler süzülüyor derseniz, bir dur derim ben de. Şeytan icadı (Televizyonu da anlamıyorum, özellikle naklen yayını).

Diğer bir sebep, uçağı kullanan kişilere zerre güvenmiyor oluşum. Hani ben kullansam belki binerim. Tanıdığım biri gitti bilmem kaç ay bir kursa, pilot oldu şimdi adını vermiyim bir havayolu firmasında pilotluk yapacak. Allah aşkına biner miyim ben o uçağa, adamın düz yolda düştüğünü, nasıl araba kullandığını biliyorum.

Sonra, motoruna kuş girince düşüyor bu meretler. Kuş lan, meteor olsa, ara sıra yağan kurbağalar falan olsa tamam tesadüfün böylesi derim de, kuş girince düşen alet mi olur havada. Düşünsenize, balığa çarpınca batan gemi gibi, ya da asfaltta takla atan araba.

Şöyle derler bir de, bak bakalım yılda kaç kişi trafik kazasında ölüyor, kaç kişi uçak kazasında. Asıl sen bak bakiyim, kaç kişi trafik kazasından kurtuluyor, kaç kişi uçak kazasından kurtuluyor. Al dün 160 kişi öldü, bir kazada bu kadar insan ölür mü yahu? İzan diye bir şey var. Şimdi açıklarlar, kalkışta motorun vidasının gevşemesi sebebiyle…. Yuh ulan bi motor durdu diye katliam mı olur?

Ve en çarpıcı argumanıma geliyorum. Uçaklar dünya dengesini bozuyor. Her hangi bir canlının o hızla, o kadar kısa sürede seyahat etmesinin ekolojiye ters olduğuna inanıyorum. Yani var mı doğada 5 saatte okyanus geçebilen bir canlı? Okyanus geçilecekse, minimum 30 günde geçilmeli. Ondan sonra adam fırt Amerika’dan kalkıp, Irak’a bomba atıyor 10 saatte. Halbuki gelse buraya 45 günde, atar mı o bombaları. Önce bir durup su içer.

Neyse uzatmayalım daha neler çıkar, binmiycem işte.

Datça‘yı ilk gördüğümde kıştı, ben gibi Ege iklimine aşikar bir insanın bile aman aman diyeceği bir kış yaşıyordu yarımada. Soğutmayan, üşütmeyen, yakmayan ve de ısırmayan bir kış. En yüksek dağlarına, en rüzgarlı kıyılarına gittim o kış. Aklımın bir kısmını, kalbimin yarısını bıraktım, döndüm.

Sonra hep Eylül ayında gittim. Nefesimi düzeltiyordu Datça, denizi temiz, havası temiz, insanı temiz. İlk zamanlar, Datça tarihi, Datça kültürünü incelerken, son bir kaç yıldır kendimi Datça emlak sitelerini gezerken buldum, Datça’ya gittiğimde ise, önünde en fazla dikildiğim dükkanlar emlakçılar olmuştu. Rota belliydi, para kazanılacak ve Datça’ya yerleşilecek, minimum bir on sene kazanılacak hayattan.

Ne var ki, bu sene Ağustos ayında gitmek kısmet oldu yarımadaya.

İstanbul fiyatları, İstanbul arabaları, İstanbul hanzoları gördüm, “burası gibi değil gideceğim memleket” şarkısı, burada da anlam kazandı. Geceleri tüm Datça’yı inleten türkü bar şarkıcısından kurtardığımda kulağımı, kornalar çaldı.

Datça da karıştı gitti kaosa dedim, Can Baba’nın seneyi devriyesiydi. Lokma dökmüşler, ruhuna değsin dedik, yedik. Gözümün önüne vurulanlar geldi, aklıma “vurulmuşum düşüm gecelerden kara…” diye başlayan şiir gelirdi normalde ama Datça’da Can Baba’nın evine 10 metre mesafede uyurken şu dizeler geldi:

“sararıp dökülmeden önce kızaran yapraklar

ki onlar

şan verdiler ortalığa bütün bir sonbahar

mevsim dönüp yeniden yeşermeye başlayınca rüzgar

çıplağında o atın yine onlar koşacaklar

o çocuklar,

o yapraklar,

o şarabi eşkiyalar

onlar da olmasa benim gayri kimim var.”

Vurulanların neden vurulduğunu düşündüm, Datça’ya baktım bir daha. Döndüm geldim.

Bir hayalimiz vardı hep, duruyor yerli yerinde.

Yorumları tekrardan açmamın iki önemli sebebi, bir kaç da önemsiz sebebi var.
Önemli sebeplerden biri, yorumlar kapalı olduğu için bazı ziyaretçilerin e-posta ile yorumlara (facebook’dan da mesaj geldiği oluyor) devam etmesi, ve gizli kapaklı bazı tartışmaların hala sürüyor olması. Bu hem yorucu, hem her e-postaya cevap veremediğim için, karşı taraf açısından daha kötüydü.

İkinci önemli sebep, ki bence en önemlisi aynı zamanda, şartların değişmesi. Yani bu blogda yapılan tartışmalarda benim karşı taraf olduğum iki major görüşün de son zamanlarda güç kaybediyor oluşu. Neleri kastettiğimi anlıyorsunuzdur. Karşı taraf daha güçlü göründüğü dönemlerde buradan ağzıma geleni söylerken, şimdi o tarafın söyleyecek şeyleri olduğunda yorumların kapalı olmasını, kendi içsel adalet mekanizmama yediremedim.

Bu sebeple buyurunuz.

Not: Yorumları geri koyunca, yorum yapanlara e-posta gidiyormuş. Tabi çok yorumu olanlar için bu durum can sıkıcı olmuş. Aslında yorumları geri koymadan, yorumlara abonelik eklentisini kaldırdım, yorum yapılınca posta gönder ayarlarını kaldırdım ama gene de gitmiş. WordPress adına özürlerimi sunarım.

Daha önce arkadaşlarıma söylediğim şeyleri burada tekrarlıyıp, bak ben demiştim de demek istemiyorum. Ancak an itibariyle, blog dünyası Türkiye’de ayağa düşmüş durumdadır. Ben bunun için bir takım erken önlemler önermiştim çevreme, hatta burası da (sesliblog) bu amaçla alınmıştı ama olmadı. Olmayacak da.

Bloglar da, tıpkı forumlar gibi insanların birbirine küfür ettiği, warez yayınları yaptığı, porno yayınları yaptığı abuk subuk yerler haline geldi. Çünkü burası bisikletle bir kadının geçebileceği bir ülke değil.

Tıpkı forumlarda bilmemnekadar rep puanı toplayan dingilin kendini internet gurusu sanması gibi, blogu 500 kişi tarafından izlenen dingil de kendini köşe yazarı sanmaya başladı (Bana laf sokmayın günde 30 kişi izliyor burasını).

Bu sebeple de, bloglar oldu mu sana rating çuvalı. Biri kişisel blog yazarken yemek tarifi veriyor, öbürü teknoloji blogu açıp “şok şok msn bilmemkaç çıktı” diye yazı giriyor, biri Eda’ya küfrediyor, öbürü Wolkancayı dövüyor..

Ammaaaa, forumlar gibi ayağa düşürdüler dedim demesine de, forumlarla bloglar arasında küçük bir fark var. Forum ve forum sistemi internet kendini bildiğinden beri, sistem de insanlık kendini bildiğinden beri var. Ayağa da düşse, başa da çıksa var ve olacak. Aynısını bloglar için söylemek yanlış olur.

Velhasıl yakın gelecekte, buradan seslenmeye çalıştığım düzgün blog yazarları da, msn listesinde binlerce kişi olan, halk arasındaki imajı “abi benim bilgisayara virüs girdi nasıl kovarız” olmaktan öteye gidemeyen pc kurdu gariban insan durumuna düşecekler.

Düzgün blog yazarlarını, bloglarını zorlaştırmaya davet ediyorum. Yorumları kapatın, insanlar size cevap vermek için kendi bloglarında yazsınlar. Veya daha iyi bir fikri olan varsa buyursun, ben blogum okunmasın diye elimden geleni yapacağım. Zira dingil konumuna doğru hızla ilerliyoruz.

Açık seçik uyarıyorum, blog dünyası boka sardı, kendinizi sıyırın yoksa bulaşır.

Not: Bu yazıya has, yorumlara izin veriyorum. Konu dışına çıkanları silerim…

Sponsored By: Çamlıbağ, Yunatçılar Şarapçılık

Neyse efendim, karşı fikir de olsa düzgün yazmayı beceren (genelde müdavimler) arkadaşları tenzih ederek söylüyorum ki, ağzı ve parmakları dışında uzuvlarla yorum yapan kimseler yüzünden blogu yorum olayına kapamış bulunmaktayım. Vaktim olsa neyse de, vaktim yok denetlemeye vs.

Yazılarıma cevap verecek arkadaşlar, kendi bloglarına link verirlerse takip edebilirim. İsteyen herkesin yazabileceği, ve tamamen özgür bir blog projesi ise başka bir bahara kaldı.

İşin özü, bu blog artık sadece okumak için, cevap vermek isteyenler ya kendi bloglarına yazmak ya da kendilerine blog açmak durumundalar. Belki böylesi daha hayırlı olur, kimilerini yazmaya teşvik etmiş oluruz.

Dediğim gibi pek vaktim olmuyor yazmaya, rss beslemesinden takip ederseniz daha iyi olur.

Sevgilerimle.

Tansu: Savaş görmüşlerle, görmemişler arasında, bir değer bilme farkı olduğunu söylüyosun. Öyle mi?
Savaş görmüş insanlar, daha vatansever mi oluyorlar?
Osman: daha vatansever demeyelim de
daha bilinçli oluyolar
yani adam olayın farkında oluyo başka bir ülke kendi ülkesinin haklarına tecavüz etmeye yeltenebilir
buna karşı hazırlıklı bulunmak zorunda
silahlı sıcak çatışma çıkabilir
Tansu: tabi bu sana bana göre bir bilinç
Osman: ülke menfaati için bir yere askeri harekat gerekebilir
öyle de denebilir
Tansu: Çünkü benim artık ortalıkta gördüğüm bilinçde böyle birşey yok
Osman: yok zaten şu anda yok böyle bir bilinç
işte bu hal savaş görmemiş türkiye hali
artık savaş görmüş nesil yok
Türkiye’nin olanaklarından haberi olmayan bir nesil var
zayıflıklarından kuvvetlerinden haberi yok
bir kısmı diyebiliyor ki filanca ülkeyi neden işgal etmiyoruz
bir başka kısmı da zannediyor ki herhangi bir ülke Türkiye’den daha güçlü filan
Tansu: İyi de, Türkiye Cumhuriyeti hiç bir savaşta kaybetmediği kadar asker kaybetti son 20 yılda
Osman: olmaz böyle bir şey inanılır gibi değil
o tam bir facia terör meselesi
Tansu: Yani savaşsa mevzu, aslında savaşın kralı var
Osman: istiklal savaşında şehit sayısı 10800
savaşın kralı var ama çok üstü örtülüyor
önemsiz şeyleri abartan önemli şeyleri konuşmayan bir millet olduk
Tansu: İşte benim zaten bilinç dediğim şey o..
Yani bana kalırsa savaş olsa da, ki var, bir şey değişmez.
Osman: var ama o savaştan haberi yok herkesin
mesela bu halk istiklal savaşında 250.000 kişi öldü sanıyor, terörde de beş on bin kişi öldü sanıyor
Tansu: Yani göstere göstere bir savaş çıkartsa TSK, bilinç onu engellemeye odaklı artık. düşünmüyor dediğin gibi, nedeninin
Osman: halbuki istiklal savaşında şehit 10800, terörde şehit 30.000
bunlar konuşulmalı
barışın normal bir şey olması kadar savaşın da normal bir şey olduğunu düşünüyorum bu bilincin yerleşmesi gerek
Tansu: Valla bunu senin benim yerleştirmesi imkansız. Öyle fos bir liberalizm veya özgürlükçülük anlayışı yetiştirdi ki Türkiye.
Liberal dedin mi aklına ne geliyor?

Osman: valla liberal dedin mi benim aklıma tüm dünyada a.b.d. çıkarlarına göre hareket etmek geliyor
Tansu: Ehehhee
Osman: dünyanın neresinde olursan ol
hangi ülkenin vatandaşı olursan ol
Tansu: Ben sadece anlamını bildiğim zamanlarda kendimi liberal sanırdım mesela
sonra liberalleri gördüm de anladım
Osman: a.b.d. nin çıkarlarının tersine hareket ediyorsan cahilsin, ikinci sınıfsın
Tansu: Yahu ABD yi bırak, Türkiye’de liberalizm şu. Türk olmaktan, TC olmaktan gurur duyduğun, övündüğün ne varsa tersini yapmak. Özgürlük bu
TC türban takma diyorsa, tak.. O zaman özgürsün
Osman: evet bu da aynı doğrultuda bir şey zaten
tıpkı ergenlik çağındaki bir çocuk gibi
anana babana karşı geldin mi tamam büyüdün demektir
Tansu: Evet de bunu kim yaptı.. Yani ben liberlizme baktığımda kendimi liberal hissediyorum ama türban takılmasını özgürlük değil, tam tersi olarak görüyorum hatta
Hah, öyle herhalde..
Osman: sen şimdi bunu telaffuz ettiğinde geri kafalı oluyorsun
çağa ayak uyduramamış oluyorsun
Tansu: E oliyim dert değil..
Osman: yani çağa ayak uydurup ülkeni başkalarına teslim etmen gerekiyor
Tansu: Nobel almayı planlamıyorum nasıl olsa…
Osman: aksi takdirde demokrasi anlayışın yok
Tansu: Bu arada Baskın Oran da Nobele koşuyor gibi geliyor bana
Duydun mu DTP’de neler söylemiş?
Osman: doğrudur olabilir takip etmiyorum o adamı
yok duymadım
Tansu: DTP meclis grubu toplantısında şunu söylemiş: (ne işi varsa orda, o ayrı) Biz sizi her türlü milliyetçiliğin saldırısından, sabotajından ve sizi bir Türkiye partisi olmaktan alıkoymaya çalışanlara karşı desteklemeye geldik
Osman: peki ben baskın oran’a şunu sormak istiyorum o zaman
bizi kürt milliyetçiliğinden kim koruyacak?
Tansu: Allah
Osman: Baskın Oran bizi bundan koruyacak mı?
Tansu: E kimse korumuyor zaten..
ABD sabit hedef vurmamız için istihbarat veriyor işte
Bizim Murat Çukurca da çaycı olarak yaptı askerliği, o bile biliyor vurulan yerlerin pkk olduğunu
Osman: ben pek inanmıyorum o istihbaratın değerine ve kullanılıyor olduğuna
bence o tsk’nın kendi istihbaratı
zaten bu tarz operasyonlarda keşif çalışması operasyondan birkaç saat önce yapılır
Tansu: Tabii ki, yıllar önce Osman Pamukoğlu’nun yazdığı kitaplarda bir bir gösteriliyor PKK kampları ve merkezleri
Osman: insansız hava aracı (iha) operasyondan hemen önce yapar keşfi
ve bu araçlardan tsk’da var
yani bence bunlardan a.b.d. nin bize iki üç gün önce vermiş olduğu falan da yalan
gösterilir
Tansu: Yahu doğru olsa ne olur?
Osman: çünkü 20 yıldır rahatlar oralarda
Tansu: Adamlar kontrol etmiyor mu bölgeyi?
Osman: ediyor evet
a.b.d. işgali ve yönetimi altında bir ülke
Tansu: Kendi bölgelerinde terör örgütü var bize saldıran
Osman: cumhurbaşkanı bile kürt, a.b.d. nin kararıyla göreve getirilmiş bir kürt
Tansu: kendilerinin halletmei gerekir zaten müttefik olarak
Osman: gerekir ama halletmiyor
müttefik değil o zaman
Tansu: Değil tabiiki
Bak Bush daha dün ne dedi Gül’le yaptığı basın toplantısında
Türkiye, demokrasi ve islamın birlikte olabildiğinin en güzel örneği..
Bunu Atatürk’e söyleseydi bir ya..
ne cevap alırdı acaba?
Osman: heralde “keşke a.b.d. de hristiyanlığın ve demokrasinin birlikte olabildiğinin kanıtı olabilseydi” gibi bir cevap alırdı belki de
Tansu: Ehehe doğrusun
İslam ve Demokrasi
Budur bizim yerimiz işte.. Demokrasi derken de yanlış anlama..
Demokrasi şu anlama geliyor burda, İsteyenin Türkiye’yi bölmeye veya rejimini değiştirmeye hakkı vardır…
Osman: evet bu çok sakat bir nokta
şimdi bu konuda a.b.d. nin nasıl bir demokrasi anlayışı olduğunu 2008 yılı boyunca çok net göreceğiz
Tansu: Sakat falan ama bu. DTP var olabiliyor bu ülkede
Osman: biliyosun a.b.d. den 5 eyalet ayrıldı 2007 nin sonlarında
Tansu: Ne gibi?
Evet
Osman: kızılderili nüfusun yoğun olduğu 5 eyalet bağımsızlığını ilan etti ve lakota cumhuriyeti kuruldu
Tansu: Toplu intihar edebilirler bana kalırsa
Osman: şimdi göreceğiz a.b.d. becerebilmiş mi hristiyanlık ve demokrasiyi beraber yürütmeyi
kimler kızılderililer mi
Tansu: Tüm lakota
Osman: valla bilemiyorum
Tansu: Ya da bir sel felaketi, deprem falan da olabilir.
Velhasıl bizi çok şahane liberal ve demokrat yaptılar. Ben tabi bunda halkın da çok büyük katkısı olduğuna inanıyorum
Osman: belli olmaz
halkın elbette katkısı var
Tansu: Hatta biz boşuna zorluyor olabiliriz. Halkın büyük bölümü, bölünmeyi sallamıyor ve islam devleti istiyor olabilir
Osman: pek zannetmiyorum öyle olduğunu
Tansu: Tek partiliden çıkar çıkmaz hep aynı fraksiyon seçildi.. Menderes ve devamı
Osman: evet ama burada bence islam devleti isteğinden ziyade hep bir amerikan mandası arzusu var
nedendir bilinmez
Tansu: Kurtuluş savaşında da öyle tüm ülkenin falan tek yumruk olmadığına dair belgeler var. Bir miktar azınlık yapmış ne yapmıuşsa
Öyle çoluk çocuk herkesin cepheye gittiği falan yok yani. İsteyen gitmiş işte
Osman: evet zaten bir canlandırırsan gözünde
demek ki yeterli oluyor
Tansu: Kazanınca da, Atatürk’ün ölümüne kadar idare etmiş, sonra hemen ağalığa dönüş
E ama o zaman boşuna bir uğraş Türk halkına medeniyet, özgürlük falan getirmeye çalışmak.
Osman: atatürk’ün ölümü dünyanın kaderini değiştirmiş bir olaydır
atatürk 10 yıl daha yaşasaymış ve ikinci dünya savaşı boyunca hayatta ve yönetimde olsaymış bence dünyanın bugünkü düzeni çok farklı olurmuş ben buna inanıyorum
ya ben anlıyorum söylediğini ama burada halk nedir onu bi konuşmak lazım
kimdir halk
şöyle ki
ben bir örnek vereyim
Tansu: ver
Osman: diyelim ki bilgi güvenliğinden bahsediyoruz karşıklı
karşılıklı
burada sen ve ben dışındaki bütün bilgisayar kullanıcıları halktır
Tansu: evet
Osman: halk şöyle yapar böyle eder ama şöyle yapsa daha iyi olur diye konuşuruz
burada da halk irade sahibi değildir
istekleri davranışları biraz rasgeledir
nelerden mutlu olup nelere üzüleceğini önden belirleyebilirsin
dolayısıyla liderin önemi büyük
biri çıkar sen zekisin milletin efendisisin çalışkansın der halk o olur
bir diğeri çıkar der ki artislik yapma ananı da al git
o zaman halk da o tuhaf role bürünür
lider çok önemli
bugün lider kim türkiye’de?
Tansu: RTe
Osman: recep tayyip erdoğan
demek ki halkın ne halde olduğu, arzuları, istekleri bu insanla yön buluyor
dile gelmiyor, yön buluyor
lider çok mühim
Tansu: Lider mühimdir doğru ama ne kadar mühim. eğer çok mühimse, o zaman bizim demokrasi ve cumhuriyet kavramlarımızda sorun var.
Osman: var tabii ama bu dünyanın sorunu aynı zamanda, bize özel değil sadece
Tansu: Halkın iradesi nerde? Eğer halkın iradesi daha mühim diyeceksek, açıkça görünüyor ki, halk istemiyor devrimi
Tamam, bize yansıyan sorun şu. Halk Atatürk devrimlerini istemiyor, istemedi hiç
İstese gerçekten demokrasiye geçer geçmez bir daha karşı devrimcilerden başkasını seçmemezlik etmezdi herhalde
Osman: bu ilginç evet
Tansu: Menderes’den beri de aslında bir nevi tek partili düzen yaşanmıyor mu?
Hem de bu sefer devrim falan yok, halk iradesiyle ağalık yaşıyor
Bu noktada bana göre bir yanlışlık var. Bizde de.
Osman: ben bu konuda biraz hitler’le aynı görüşteyim
Tansu: Hah
Osman: toplumların böyle bir derdi var
Tansu: Ya biz gerekenden fazla insan ve toprak kattık devrime
Yani doğal süreç işliyo ve ayrılacağız
Osman: bireylerin özgürlüğüne eyvallah ama toplumsal özgürlük, tüm toplumu kapsayan bir demokrasi ancak sovyet komünizmi kadar gerçekçi olabiliyor
Tansu: Ehehhe
Tüm dünya komunist olsa keşke di mi
Osman: olsa tabii bütün dünyanın hayrına olur esasen
komünizm dediğin nedir ki nihayetinde
Tansu: neyse konumuz bu değil.
Sen şimdi hem fikir misin benle? Halkın iradesinin karşı devrimden yana olduğunda
Osman: ona karar veremiyorum
Tansu: [[ben bi on dk ara]]
Osman: ben daha ziyade halkın bir iradesi olmadığını hissediyorum