Neyse, bu durum bana hemen HaberTürk’ü hatırlattı, uzun zamandır girmiyordum. Önce Fatih Altaylı’ya bakayım dedim, Altaylı yazısında herkesin HaberTurk’ün çıkartacağı gazeteyi konuştuğunu söylüyordu. Sonra aradım taradım kim konuşuyor diye, çünkü ben HaberTurk hariç her medyayı düzenli takip ediyorum, kimseden duymadım bu gazeteyi. Neyse buldum, meğer Fathi Altaylı’nın 4 yazısından 3′ü bu gazeteyle ilgiliymiş, herhalde ondan bahsediyor. Çıksa da bir an önce batsa, zira Habertürk vay ne kadar hit alıyorum, bunlar gazeteyi bir alsa voleyi vururuz diye düşünüyor olabilir. Büyük hata ederler, o sitenin takipçileri arasında tuvalette OMO kutusunun arkasını okuyacak kapasitede dahi az buçuk adam var. Yüz ziyaretçinin doksansekizi, haberleri okumadan yorum yapan çapulcu tayfası. Onların bu gazeteyi alacaklarını düşünüyorsa, vay haline.

Neyse, daha güzeli bir haber gördüm, ki görmez olaydım. Bağlantı falan verip salaklığı buraya da bulaştırmıycam. Nobre denen futbolcu, basın toplantısı sırasında ayakkabısını çıkartıp, atıyor gibi yapmış. Ve bu anı, orada bulunan onlarca haberci arasından  sadece ve sadece HaberTürk yakalayabilmiş. Muhtemelen diğer haberciler, haber arıyorlardı zira.. Tabi en önemlisi HaberTürk haber diye, bu görüntüyü yakalamasını yayınlamış. Yani haber diye çektiği fotoğrafı koyup, Nobre böyle yaptı dese, tamam. Bunu yapmamış. Bu görüntüyü bir tek Habertürk yakaldı diye haber yapmış. Çünkü okuyucu salak, biliyor. Bakın bu çok büyük atlatma bir görüntü, bunu kimse yakalayamadı, biz en büyüğüz. Şimdi hep beraber…

E bu apaçık okuyucusuna salak demek değil mi? Bu da büyük başarı ile yakalanan görüntü.

Şaka yapmıyorum, gayet ciddiyim.

Hatta bu satırları, penceremin önünde ağlayan annelerinin sesini duyarken yazıyorum. Bugün milyonlarca dana, koç, boğa veya deve kesenlere yavru köpek kurban etmek garip geldiyse hatırlatmak isterim, birileri sizin önünüze atmasalardı o hayvanları, insanları kesiyordunuz.  Kafası çalışmayanın açıklaması değil midir?  “Baba, kurban bayramı olmasaydı insanlar çocuklarını kesiyordu”. Eskiler herşeyi bizden iyi biliyor.

Hala şaka yaptığımı sananlar varsa anlatayım. Bundan iki hafta kadar önce, mahallemizin sevimli köpeği bize gelip yardım istemişti. Bu köpek mahellenin insancıl, sürekli kuyruğunu sallayan, tesadüfen bulduğu yavru köpeklere annelik yapan, dünya sevimlisi bir şey.

Bu köpeğe ne yemek vermişliğimiz vardı, ne kömür. Eve gelip giderken, “naber kızım” dememiz veya pencereye çıkıp “napıyorsun kızım” dememiz onun için yeterli bir dostluk seviyesiydi. Bizi her gördüğünde kuyruğunu sallamaya başlar,  bizim onunla oynaşma derecemize göre karşılık verirdi. Seviyeliydi.

Bu köpek şu an penceremin altında ağlayan köpek. Adı “Beyaz”. Biliyorum çok yaratıcı değil, ama en azından adı var.  Bu köpek 3 hafta kadar önce ortadan kayboldu. Eve gelip giderken, pencereye çıktığımızda onu görmez olmuştuk. Aklımıza kötü şeyler gelmişti elbet, üzüldük.

Ta ki bir hafta kadar sonra, hani o İstanbul’da büyük bir fırtınanın koptuğu o gece çıkıp gelene kadar.  Sağanak yağmur, şiddetli rüzgar ve aşırı soğuk olan o gece, Beyaz tıpkı şu anda ağladığı yerde, penceremin altında tıpkı şu an ağladığı gibi ağlıyordu. O gün biraz daha hareketliydi elbette, pencerenin altında ağlayarak yeri kazıyor, sonra koşarak biryerlere gidiyordu. Bunu sürekli yapıyordu. Tabi dayanamadık, indik aşağıya takip ettik. Bir çukurda titreyen yavrularına götürdü bizi. Çukura su doluyordu ve başka bir hayvan sever olsa gerek, tepelerine bir tahta kapatmıştı, ki anneleri erişemesin.  Yavrular suda boğulsun veya en azında geceyi suyun içinde geçirsin.

Velhasıl aldık yavruları, bazı godoşlara yolun ortasına bırakmak veya kapıların önüne parketmek daha kolay geldiğinden kullanılmayan otoparkımıza götürdük. Anne hemen üzerlerine yatıp emzirmeye başladı. Mutluydu ama uzun sürmesini beklemiyordum.  Abartmıyorum, futbol sahası genişliğinde ve 6 katlı bir otoparktan bahsediyorum. Daha içerisine hiç araba koyulmamış katları var. En alt katına bırakın arabayı, inşaatın ardından herhangi birşey girmiş değil. İşte köpekleri oraya koyduk ama biliyorum ki batacak, hem de özellikle arabalarını yollara bırakan piçlere en çok batacak.

Bunu bildiğim için bu yavruları ve anneleri daha güvenli bir yere taşımanın planlarını yapmaya başladım. Pet Shop Gercegi diye bir sitem daha var ya, bilen bilir. Ordan mütevellit torpilimi ve forsumu kullanmaya kalktım. Hali vakti yerinde barınakları aradım ve beni onlara çok büyük bir hayvan hakları federasyonunun başkanının yönlendirdiğini söyledim. Ve bu yavruları ve anneyi alıp alamayacaklarını sordum. Sıradan red cevabı ala ala devam ettim ve nihayet, hem de internet sitesinden anladığım kadarıyla düzgün bir barınak kabul etti. Ama ufak bir pürüz vardı. Barınağın sahibi mi, müdürü mü neyi olduğunu anlamadığım kadın, beni ona yönlendirdiğini söylediğim başkanın adını duyunca biraz dellendi. Çünkü bu kadına göre, bizim başkan barınakları kapattırmak için bir yasa geçirtmiş, başkana göre ise bu kadını federasyona almadıkları için, kadın bunlarla papaz olmuş. Her ikisinin de beynini s.keyim. Umurumda değiller normal olarak, yavrulara ve annelere bir çatı bulduk mu? Bulduk, tamamdır.

Kadın bana barınakları kapattırmaya uğraşan başkanın, nasıl olup da bir barınak önerdiğini anlamadığını söyledi. Ben de sattım tabi başkanı iki dakkada. Ne dedim hatırlamıyorum bile ama genel geçer, “bu memleketin işleri böyledir” tadında arada başkanı da harcadım. Neyse kadın, getirin köpekleri dedi. Bu kadarını beni ilgilendiren kısmı sanıyordum ki, bu kadın aynı akşam, bizim tüm bu yazışmalarımızı da mesajına ekleyerek bütün hayvan sever aktivist gruplara ve kişilere, başkana hitaben bir giydirme mektubu yazdı. Hani hem barınakları kapatıyorsun hem bize yönlendiriyorsun mağdurları diye.

Tabi durumdan haberi olmayan başkan ve mektubu alan binlerce aktivist ortalığı karıştırdı. Mailler, telefonlar ortalıkta uçuşuyor. Başkan aradı beni, dedi ki bu durumu düzelt. Dedim köpekler?  Ben şimdi de bu kadını satarsam köpekleri almaz. Dedi düzelt bakarız.

Düzelttim, başkanı kurtardım. Kadın da beni halleti. İkiyüzlü, ikili oynamak gibi bişeyler yazdı bana. Tabi köpekleri götüremedim.

Ama derler ya düşmanımın düşmanı dostumdur. Bu kadına gıcık kapan diğer barınaklardan biri daha köpekleri almayı teklif etti. Maalesef çok iyi bir yere benzemiyordu. Ama olsun, ertesi gün arabayı hazırladık, naylon serdik, battaniye aldık, ödül maması, sosis vesaire. Yavruları bi leğene koyduk, arabaya aldık. Anneyi sosisle mosisle ikna ettik bindirdik ve yola çıktık. Beyaz bir anda durdu, ne yemek ne yavruları. Aynı tonda ağlar gibi oldu, arabanın önüne kadar geldi, hatta üzerime çıktı. O bize kuyruk salladığı, koşturup oynadığı, büyüdüğü bahçelere öyle bir bakıyordu ki, götürmeyin beni evimden diyordu.  Zaten de üzerime çıkmıştı, kullanamıyordum arabayı. Durdum, gerisin geri otoparka döndük.

Beyaz arabadan indi, ne yavruları arabada diye binmeye kalkıyordu ne burnuna kadar soktuğumuz sosisle ilgileniyordu. Küsmüş gibiydi.  İndik, hadi kızım, bak şöyle iyi böyle güzel.. Yok, istemiyor.

Tam o sırada bir adam geldi. Ne yaptığımızı sordu. Anlattık. Adam yöneticiymiş. Bize bir kulube çıkarttı, koyun dedi köpekleri. “Biri de birşey derse adımı verin, haberi var deyin” dedi. Nasılsa bu otoparka araba koyan yok, kışı geçirsinler, hem büyümüş olurlar öyle götürürsünüz yavruları barınağa…

Daha ne isterdik. Her akşam yemek götürdük, temizledik. Baktık onlara.

Ta ki bayram arefesinde, otoparktan kulubeyi taşıyan görevlileri görene kadar. Hemen gittik, ne yapıyorsunuz yönetimin haberi var dedik. Adamlar da aynı şeyi söyledi. Bu otoparkda kurban kesilecekmiş, bu sebeple yavrular, kulube, anne dışarı alınacak. Düşündüm, daha bile iyi olabilirdi belki, kulübe de olduktan sonra. Göz önünde. Gerçekten de daha ilk akşam bazı başka insanlar yemek getirdiler köpeklere.

Ama şu an penceremin dibinde ağlayan köpek, bu akşam eve geldiğimde tıpkı o günkü gibi ağlayarak koştu bana. Tüm samimiyetimle söylüyorum, nasıl anlattıysa yavrularımı kurtar diye, nasıl anlattıysa gitmek istemiyorum diye, öyle anlattı gene.  Almışlar yavrularımı.

Muhtemelen bir çöp arabasının arkasında…

Ve bayramın ilk günü dostlar, barınak işletmecilerinin, federasyon başkanlarının ve site sakinlerinin kurbanı, beş yavru köpek.

Allah kabul etsin…

Düzenleme: Bir kaç haftadır Beyaz da ortalıkta yok. En son iki hafta önce bizim oralardan bayağı bir uzakda yol kenarında gördüm.

Sitedeki tüm görevliler, özellikle girişte 24 saat duran görevliler, tam bir metre önlerindeki eşşek kadar kulübeden yavruların nasıl kaybolduğunu görmediklerini hep bir ağızdan söylüyorlar. İşin daha da enteresanı değişik bir teori üretiyor hepsi, bizim Beyaz’ın kardeşi başka bir dişi köpek daha var etrafta, onun kaçırmış olabileceğini söylüyorlar. Bir değil, iki değil, üç değil beş yavruyu başka bir köpek bulunamayacak bir yere taşıyacak, ne biz, ne güvenlik ne de anne bunu farketmeyecek. Buldukları üstün zeka ürünü açıklamadan ötürü hepsini geçmişine rahmet…

Her akşam ve sabah o kapıdan geçerken inatla selam veren, soğuk gecelerde çay servisi, ramazanda iftar vakti kendimize söylediğimiz tatlılardan bir iki porsiyon falza söyleyip onlara gönderen ben, an itibariyle onların mantığıyla köpekmişler gibi davranıyorum artık. Yani evin önündeki 5 tane yavru köpeğe sahip çıkamayan, hadi sahip çıkamamak olsa neyse, katleden yavşaklara, ev önündeki bekçi köpeği muamelesi yaraşır.

Ve bu noktada nedense köpeklere çatı araken birbirine giren veya görmezden gelen o “çok büyük” hayvan dernekleri, şimdi savcıyla gelelim, polisle gelelim, çalışanları karakola aldıralım sorgulatalım demeye başladılar. İşleri güçleri şov hepsinin. [Bü bölüme bildiğiniz en ağır küfürü ekleyin]

İçinde herhangi bir dine dair ufacık bir kırıntı olan insan, başka bir dünyanın mümkün olduğuna inanıyor olmalı. Bütün dinler özünde birer devrim değil mi? Bu dünyanın, bu düzenin yanlış olduğunu anlamak için dahi olmaya gerek yok. Bütün evren insanlığı bir tümör gibi atmak için fırsat bekliyor.

Çok garip birşey söylemiyorum, insanın bir an, belki bir saniye “ben” dememesi yeter devrimi anlaması için. Bizim için çok kolay üstelik. Sahip çıkamadığımız, dünyanın en haklı, kanlı kapitalizme ve emperyalizme karşı kazanılmış tek devrimine sahibiz. Bu devrimin mimarı der ki  “Büyük devrimlere ihtiyacın kalmayacak kadar devrimci kal, yeter”. İşte bir anlığına ben dememek bu.

Ben devrime inanıyorum, bu dünya ile ilgili en şanlı inanç olduğunu biliyorum. Yeni bir dünyanın mümkün olduğuna inanan gençler, babaları, dedeleri yaşında adamlar tarafından katledildi. Aynı adamlar kendi hastalıklı inançları için kimseye acımıyorlar. Bu düzenin değişmesi gerektiğini dile getiren kimseye acımıyorlar, çok korkuyorlar.

Düşünün ki, Anadolusunuz. Kucağınızda yaşayan insanlar, köylüler, balıkçılar, işçiler, çocuklar var. Büyük insanlar geliyor, toplu tüfekli gemileriyle, kuşatıyor, dağlarını dövüyor, nehirlerini kana buluyor. Ve senin insancıkların bir gün kalkıyor, uyanıyor ve kalan herşeyiyle seni savunuyor. Bu savaşta kim tanrının, kim şeytanın yanında? O koca koca adamlar bir tek bu topraklarda kaybetti, heryerde kazandılar.

Bizim bitmemiş devrimimiz var, herkesden daha yakınız bu dünyayı değiştirmeye. Biz yapmazsak, günün birinde evren yapacak. Ben devrime inanıyorum, başka bir dünyanın mümkün olduğuna inanıyorum.

defalarca denediniz, olmadı mı?

Aşka inanmamaya mı başladınız?

Çok normal, çünkü sizin hiç diziniz olmadı. Bir dizide, rol icabı da olsa bir aşk yaşamadınız. Siz anca hayal ettiniz, bilemedin günlüğünüze yazdınız.

Siz hiç “günlük aşkı gerçek oldu” diye bir şey duydunuz mu?

Dizi seçmelerine girin, bir rol kapın ve şansınız varsa o rol bir aşk yaşasın dizide. Belki sizinki de gerçek olur.

Hiç mi duymadınız, “dizi aşkı gerçek oldu”.

Bakın google’a kaç sonuç geliyor?

Ha gayret…

Bu ülkenin ilk sansür mağdurlarından biri benim, ve kıçımızı yırttık. Bu konuda kanuni mücadeleden de kısmen galip çıktık. Bu ve benzeri sebeplerle kanunları da hasber kader biliyorum, farkındayım tehlikenin.

Elbette bu konuda bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın tarzı takılanlar çokça, Chip, HaberTurk, SDN gibi sömürü yöneticilere ve aptal okuyuculara sahip siteler bu alemin kaymağını yiyenler ve elbette adi birer çıkarcı olduklarından seslerini çıkartmazlar. Çıkartırlar da çıkartmazlar…Bir çok blogger benzeri sitenin işine gelir bu yasaklamalar, youtube da öyle.

Şimdi gene geçici bir hezeyeandayız, blogger açılınca geçer..

Ha kanunlar, yeni kanunlara göre site kapattırmak o kadar kolay ki. O kadar yani..

Şu bizim dernek bilişim işlerine başladığı andan itibaren, mümkün seviyede bir avukat orduyusuyla bu kanunları öyle bir suistimal edeceğiz ki, hepinizin aklı duracak

Neyse, hep birlikte göreceğiz..

Not: Benim sansür banner’ı ve resmimin bu yasaklanma ile alakası yoktur… Daha önceden koymuştum..

Barınakta doğmuşlar, ama aklınıza bizim belediye barınakları gelmesin. Neredeyse doğal ortamlarına yakın bir barınak. Anneleri ölmüş ve bu yavru ayılara ne yapacağız diye düşünen bir grup bilm adamı. Bilim adamlarının başında ise, bu yavruların elinde doğduğu bir bilim kadını var. Saatlerce izledim. Doğal hayatın, her türlüsünden gerçekliğini öğrettiler yavrulara. Bir yaşına geldiklerinde her iki yavru da avlanabiliyor, hakkını koruyabiliyor ve doğal ortam ayıları gibi kendi kendini ikame edebiliyorlardı.

Geceli gündüzlü bir yılını bu ayılarla geçiren, doğdukları günden beri onlara annelik yapan, eğitim veren bilim kadını, bu ayıların artık doğal ortamlarına bırakılmaları gerektiğini düşünmeye başladı. Ve bunu görebilmek için, barınağın dışında tam anlamıyla bir doğal ortam yarattılar. İçinde domuzlar, tavuklar ve çeşitli av hayvanları, ağaçlar bulunan büyükçe bir alan. Ve ayıları buraya bıraktılar.

İncelemeler olumluydu, bu barınak ayıları tıpkı doğal ortamında yaşayan hemcinsleri gibi kendi kendilerini yaşatabiliyorlardı. Ve kesin karar verildi, ayılar doğal ortamlarına salınacak. Ancak karar vermek yetmiyor, bir komisyon toplandı, günlerce tartıştılar. Ayılara annelik yapan bilim kadını, onları çok sevmesine rağmen bırakılmalarını istiyordu. Çünkü bunu haketmişlerdi. Ancak uzun tartışmalar sonucunda komisyon, doğal ortamdaki ayıların, saflığını bozabilir endişesiyle ayıların barınakta kalmasına karar verdi. Evet bu iki yavru ayı, barınakta doğmalarına rağmen çok büyük bir gelişme göstermişlerdi. Bunun için inanılmaz harcamalar yapıldı, bir sürü bilim adamı çalıştı. Ama komisyon, doğal ortamdaki ayıların, belki de binde birlik bozulma ihtimalini göze alamadı ve ayılar barınakta kaldı.

Bir iki hafta sonra ayılardan biri, sebebi bilinmeyen bir beyin kanaması sebebiyle öldü. Bilim kadını çok üzüldü.

Aynı esnada olmasa da, TV’de izlememle aynı anlarda, bizim ülkemizde de bir komisyon toplandı. Adalet Bakanlığına verdikleri öneride, kızların evlenme yaşının 14′e düşürülmesi ve tecavüzde “evlenirim” denildiğinde suç oluşmaması gibi saçma bir kanunun da 14 yaşa indirilmesini istedi. Yani eğer 14 yaşında bir kız çocuğuna tecavüz ederseniz, evlenirim diyerek yırtabilirsiniz. Atatürkçü düşünceyi faşist kabul eden bu islami düşünce ishali elbette kabul edilmeyecektir, ama nerede olduğumuzu görmemiz açısından manidardır. Hüseyin Üzmez adlı pisliğin de 14 yaşında bir kızla ilişkiye girmesi ardından, aynı ishale kapılan bazı dinci yazarların desteklediğini hatırlatıyorum.

Ha unutmadan, üstteki ayılar ve bilim adamları Tayland’dan. Hani adı çocuk seksi sektöründe anılan Tayland.

Halbuki Boğaziçi Üniversitesi’nin “özgürlükçü” bir geleneği varmış. Daha da güzeli şöyle demiş; “1968 gençlik hareketleri içinde o zamanki adı Robert Kolej olan Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri etkin şekilde yer aldılar”.

Oral Bey herhalde şaşırdı. Boğaziçi Üniversitesi 68 hareketlerinde eylem yaptı. Yaptı ama, öğrencilere otopark açılsın diye yaptı. Deniz’le katıldığı işgallerde bir tane Boğaziçili var mıymış acaba, iyi bir düşünsün derim.

Boğaziçinden bu gibi konularda pek performans beklememekde fayda var… Şimdi saydıracak bana mezunları, kalpler kırılacak…

Neyse bundan iki yıl önce felan, birden bire internetim kesilmişti. Aradık tabi malum destek hizmetini, akşama kadar uğraştık. IP adresimi değiştirmişler, neyse ki akşama doğru biri anladı da bişeyleri “resetledi”, düzeldik cümleten.

Bu haftasonu da, evden aradılar. Birisi telefon etmiş, IP adresimizi değiştirmişler. Bilgilendirme için aramışlar, IP adresiniz şu şu oldu diye. Tamam, en azından bu sefer ne yaptıklarını biliyorlar di mi? Siz öyle sanın.

Eve geldiğimde internet yoktu. Rutin şeyleri tekrarladım. Modemi yeniden başlatma, önbelleği temizleme falan filan. Yok, internet yok. Mecburuz muhatap olacağız.

Aradım malum destek birimini. Her aramada söylenen otomatik yönergelere otomatik cevaplarımı verdim. Tamam arıza kaydı açıyoruz dediler, ki bu iyi birşey. Arıza kaydı açtıklarında arayan adam veya kadınların sesinde, beline tuhaf cihazlar takmış, bir direğin üstünde kabloları kesip biçen, ne yaptığını bilen biri havası oluyor. Halbuki daha küçükçe bir destek biriminde oturan tipler bunlar da.

Neyse kadın dedi ki, “modeminizi yeniden kurdunuz mu?” Modemi neden yeniden kuruyorum yahu, bi yığın ayar var. IP değişince modem kurmanın ne faydası olacak? Bakın orda “resetlebilen” birşey var, onu resetleyin düzelecek, iki yıl önce de olmuştu aynısı. Kadın aynı kadın, “yok modemi kurmanız gerek yeni baştan, arkasında bir düğme var, oraya iğneylen basın biraz, sıfırlanır.” İyi de sıfırlamak isteyen kim ulan? IP değişti diye modem sıfırlanmaz, siz resetleyin bişeyleri. “Yok önce bunu deneyin sonra”. Lan binbeşyüz tane ayar var hepsini gene mi yapıcam? “Evet”. Ananın…

Soktum bi 0.5 kalem modeme, sıfırladım. Kurdum murdum yok. İnternette tık yok.

Aradım gene büyük destek birimini, ama sinirliyim. Çocuk otomatik yönergeyi bana sözde yaptırırken tepem birden bir attı. Şunlara benzer birşeyleri arka arkaya giydirdim durup duruken. “Lan siz ne beceriksiz heriflersiniz, çalışan şeyle niye oynuyosunuz bilmemkaç kilometre öteden? Ben mecbur muyum sizin salaklıklarınızla uğraşmaya? Saat 11 oldu internet yok, neymiş efendim TTnet IP değiştirmiş. Edeyim sizin yapacağınız işin ta ortasına, on dakika veriyorum, o arıza kaydı alanlar bunu halletmezse, ramazan falan dinlemiyorum gidiyorum Paşabahçe’ye (yerlerini biliyorum) sopayla. 10 dakikaaa.. ÇAAAT

15 dakika sonra internet geldi…

Akşama modem yandı :)

Aslında kötü bir alışkanlık değildir yani. Özde liberal bir insanla, ulusalcı da olsanız milliyetçi de olsanız çok rahat anlaşabilirsiniz. Ben anlaşıyorum, ordan biliyorum. Çünkü gerçekten liberal olan bir insan evladı, bireylerin ifade özgürlüğüne sahip olması gerektiğini düşünür (yanılıyorsam düzelt @habudiyar). Bu sebeple de bir liberal, örneğin türbanın kamu alanlarında kullanılmasına karşı değildir. Bunu bir ifade özgürlüğü veya giyinme özgürlüğü hatta bokunu çıkartıp din özgürlüğü olarak görebilir. Haklıdır da.

Peki sorun nedir o zaman? “Liberal” dendiğinde beni geren şey ne, bir yanım tanımlara göre bayağı bir liberalken hatta…

Cevap veriyorum, Liberal diye takılan gerzeklerin, özünde liberallerden öne geçmesi. Bu benim problemim midir? Hayır. Liberallerin problemidir.

Peki nasıl oluyor bu?

Cevap veriyorum, örneğin Nazlı Ilıcak denen muhterem, iki gün üstüste AKP’yi eleştirdiği için, bir diğer (yet another libertarian) liberal tarafından susturuluyor. Ama hala da çıkıp, RTE böyle yapmaz diyor. Bu Ilıcak’ın içindeki “bir küçücük kız çocuğu bak, duruyor orada hala” etkisi mi dersiniz? Ben demem, hesap kitap derim, çok değil 5-6 yazısını okuyun anlarsınız.

Bir diğer örnek, her türlüsünden liberalizm ayağına yalaklanmadığı AKP birimi kalmayan Perihan Abla, RTE ona dava açınca birden görmeye başlıyor. Her türlü işbirlikçi faaliyeti, liberalizm ayağına desteklerken her türlüsünden faşizmi görmezden gelen büyük özgürlükçü kadın, faşizm ona çarptığı anda görmeye başlıyor. Ama merak etmeyin bu eski bir olay, çoktan aldı arpasını devam ediyor.

Ve en mühimi, kırık gönüllerin puslu yazarı, baba tarafından yazar Ahmet Altan Efendi.Türkiye Cumhuriyeti’ni bitirecek (PKK dahil) her türlü ifade özgürlüğüne tamam, ama askerin öyle bir hakkı yok. Askerler politika konuşamazlarmış. Yoksa içlerinden bazıları, devleti yönetme sevdasına kapılırlarmış. Bu dengir ve gazetesi hakkında bağlantı vermeye veya alıntılama yapmaya gerek duymuyorum, bugün demiş daha. Ne özgürlük ne özgürlük. Bence direk dillerini koparalım, asker adam konuşup da napacak?

Sonuca gelirsek, kendine özgürlükçü ve liberal diyen bu insanlar ne yazık ki fikir liderleri. Daha önce de söylediğim gibi, bizim akıllı geçinen insanımızda “kitapta yazdığı” şekilde olmak gibi bir alışkanlık var. Kitap marksizm’in arkasından liberal olacaksın diyorsa, bizim eski devrimciler liberal olur.Tıpkı marksist oldukları gibi. Kitap liberalizmi çok güzel anlatıyor belli ki, ama yanlış ellerde. Bu sebeple gerçek liberallerin, eğilip bükülmeyen bir köşeden tutmaları lazım savundukları şeyi. Bu “muhteşem insanlarla” bir yere varamazsınız.

Unutmadan, Taraf Gazetesinde “adına Ergenekon denilen soruşturma kapsamında dün göz altına alınanlarda El Kaide bağlantısı varmış” haberinin resminde Sisi vardı.