Conductor: Ibrahim Yazici
Poetry: Genco Erkal
Piano: Fazil Say
Vocal: Zuhal Olcay
Baritone: Guvenc Dagustun
Child Vocal: Kansu E. Tanca
Flute: Dersu E. Tanca
Glockenspiel: Sezer Yılmazer
Bilkent Symphony Orchestra
State Polyphonic Choir
Fazıl Say - Memleketim(Nazım Hikmet)
Fazıl Say - Kız Çocuğu(Nazım Hikmet)
Şehitler ve terör hakkında görüşlerimi belirtmeden önce, fikirlerime ters düştüğü sanılan bir takım kavramları kendime göre netleştirmek istiyorum. Kendime göre, çünkü gene de itirazlar olacağından eminim.
Demokrasi denilince insanın aklına hemen, özgürlük ve özellikle fikir özgürlüğü geliyor. Her türlü görüşün özgürce tartışıldığı, fikirleri aynı olanlardan, çoğunluğun geri kalanları yönetme hakkı. Azınlıkların haklarının da korunması, başkalarının haklarının da olduğu bilinci gibi bir takım yan öğeleri de vardır. Burada demokrasinin ne olduğunu anlatacak değilim, dileyen okuyucular ilgili wikipedia maddesine göz atabilirler.
Benim tartışmak istediğim şey, önceliklerimiz. Demokrasilerde herkesin fikrini belirtmeye ve bunun için çaba sarfetmeye hakkı vardır, değil mi? Örneğin, sizin Türkiye topraklarında hakkınız olduğunu beyan etmeniz, ve bu konuda çalışmalar yapmanız demokrasidir, öyle mi? Güneydoğu Anadolu bizimdir diye düşünüp burayı almak istemek hakkınızdır, diyorsunuz? Biz buranın ezilen halkıyız, ülkenin geri kalanı bolluk ve refah içindeyken biz burada sürünüyoruz, o zaman biz Türk değiliz Kürdüz ve hakkımızı alırız diyorsunuz, yanılıyor muyum? Demokrasi varsa, kendi milletvekillerimi seçer yollarım meclise, ananızı belletirim bile diyorsunuz. Hakkınızdır, helali hoş olsun.
İnsan haklarına bakalım. Kürtlere yönelik hak ihlallerine son verilmesini sağlamak. Benim Kürt insan hakları projesi adı verilen şeyden anladığım ve bizi ilgilendiren kısmı bu kadar. Biz, biz de kimsek artık, lazların, çerkezlerin, yahudilerin, ermenilerin (bu da karışık), türkmenlerin ve daha bir sürü Türkiye Milletini oluşturduğunu düşündüğümüz grubun haklarını ihlal etmiyoruz da, bir Kürtlere kastımız. Neden bilmiyorum, sevmiyoruz onları…
Şimdi birbirimizi salak yerine koymayalım. Demokrasi, bir ülkenin bütünlüğüne göz koymak, bir ülkenin insanlarının ayaklanıp, başka bir ülke kuracağız diye dağlara düşmesi değildir. Eğer öyle ise de ben demokratiğim diyenlere “hadi ordan” dememiz gerekir, ki böyle sananlara diyeceğiz. Ve eğer ki, Kürt insan hakları projesi diye bir saçmalığın peşindeyseniz, kendiniz kaşınıyorsunuz diyebilirim. Sevgili bir arkadaşım “Kürt olduğum için ilkokulda dayak yedim” demişti. Ne kadar doğru bilemiyorum, ama kandırılmak isteyen insanlara anlatılan efsanelerin, bir müddet sonra bu insanlar tarafından kendi başlarına gelmiş gibi aktarıldığına çok şahit oldum. Ben de bir sürü okula gittim, askere gittim veya başka topluluklarda bulundum. Kimse kimseyi Kürt diye dövmedi.
31 yaşındayım, kardeşim yok. Kardeş yerine koyduğum insanlardan biri lazdır, biri boşnaktır, bir diğeri de Alevidir. Askerde birbirinize emanet edildiğiniz bir sistem vardır, “badilik” derler, bir “badi”n olur ve onunla birbirinizden sorumlu olursunuz. Benim badim, bir karmaşada bana saldırdıklarını düşünüp, on kişinin içine atlamıştı benim için. Kürtdü, Türkçe’yi az biliyordu. Bana, eğer askere gelmese PKK’ya katılmak zorunda olduğunu anlatmıştı. Yengem çerkesdir, ve kimbilir komşum nedir? Hatta kimbilir ben neyim?
Bu benim Türkiyemdir. Sen şerefli bir Türkün olduğu herhangi bir ortamda, bu ülkenin toprağında yaşayıp, bu ülkenin okuluna gidip, bu ülkenin ekmeğini yiyip, ben Türk değilim, kürdüm dersen, evet dayak yersin muhtemelen.
Kürt kardeşlerim, üzgünüm sizler için. Kandırılmakta olduğunuz için, aranızda zekası düşükler olduğu için üzgünüm, “bizim” aramızda da var. Ama o dağlarda soydaşlarınız, bizim askerimize saldırdığı müddetçe, hala “ben önce kürdüm” derseniz öleceksiniz.. Bunun ne demokrasi ile, ne de insan hakları ile alakası var. Bunun adı VATAN
Recent Comments